زندگی زیباتر می‌شود، اگر به اندازه‌ی برگهای پاییز  برای هم‌ بهترین را آرزو کنیم.
چیزی که نگرانی ایجاد می‌کند!

چیزی که نگرانی ایجاد می‌کند!

   هاتف‌نیوز – سیدحسین ضیابری سیدین – باز هم استفاده‌ی موردی و جهتدار از یک تریبون رسمی و همگانی سبب شد تا موجی از نگرانی و التهاب در جامعه به وجود آید. هفته‌ی گذشته شعرخوانی یک مداح از یک تریبون همگانی که به زعم هوادارانش «استفاده‌ی تمیز از آهش به اختیار» بوده و به تفسیر مخالفانش «توهین و ناسزا» تعبیر شده است؛ سبب افزایش هیجان اجتماعی و به دنبال آن التهاب در جامعه گردید. التهابی بی‌جهت که می‌توانست در شرایطی که کشور نیازمند حرکت به سمت هماهنگی بیشتر برای دستیابی به توسعه، پیشرفت و رسیدن به قله‌های توسعه‌ی جهانی است، با اندکی مدارا و صبر انقلابی، رخ ندهد.
بون شک آنچه جامعه را در دو سوی این ماجرا به التهاب کشانید و موجب نگرانی شد باز بودن باب نقد و انتقاد، گله و شکوه، اظهارنظر و بیان عقاید، نبوده و نیست چه اینکه همگان به خوبی می‌دانند انسان نیازمند و ناگزیر است برای همراه کردن و جلب نظر دیگران، باب گفت‌وگو و بیان نقطه نظرات خود و دیگران را باز بگذارد. اساساً زبان موهبتی است الهی که همگان از آن بهره می‌برند و این موهبت تنها به طیفی از افراد جامعه اعطا نشده است بلکه همگانی است.
اینکه محتوای یک سخن هم می‌تواند تعریف باشد یا توهین؟ خشن باشد یا ظریف؟ کثیف باشد یا تمیز؟ هم موضوع بحث نیست چه اینکه هر کس شیوه‌یی برای بهره‌گیری از این نعمت الهی دارد که مختص فهم، درک، اندیشه و خرد او است که گفته‌اند:
زبان در دهان ای خردمند چیست؟
کلید در گنج صاحب هنر
چو در بسته باشد چه داند کسی
که جوهرفروش است یا پیله‌ور
اما شاید موضوعی که همیشه در چنین مواقعی سبب نگرانی در هر جامعه شود، استفاده‌ی یکسویه، جهتدار و به گونه‌یی نابرابر از امکانات، فرصتها و تریبونهای مختلفی است که به نوعی به همه‌ی آاحاد جامعه مرتبط می‌شود و همگانی تلقی می‌گردد.
پرسش اساسی این است که «آیا نبایستی این فرصت و امکان برای نقد و نظرهایی که خواهان تشنج، درگیری، ناهنجاری و یا فروپاشی در جامعه نیستند و به نوعی با گفتمان رسمی نیز متفاوت هستند، فراهم گردد تا از طریق این تریبونها صدای خود را به گوش دیگر افراد جامعه برسانند؟!»

پاسخی بگذارید