روزی که رادیو در ایران پا گرفت(با متن مراجعه کنید) «روز جهانی بهداشت» گرامی(مراجعه به خبر)
چه بیراهیم اگر همخوانی این نغمه نتوانیم

چه بیراهیم اگر همخوانی این نغمه نتوانیم

   هاتف‌خبر – سیدحسین ضیابری سیدین – نمی‌شود از رخدادهای چند هفته‌ی اخیر صبحت کرد اما سخنی از جلوه‌های فداکاری، ازخودگذشتگی و همبستگی مردم ایران در جریان کمک‌رسانی به سیلزدگان استانهای گلستان، لرستان، خوزستان و…کشور به میان نیاورد.
حضور خودجوش، مسوولانه و انساندوستانه‌ی مردم جای جای کشورمان حتی در نبود فعالیت شخصیتهای برجسته‌ی علمی، ورزشی، هنری یا… که از جمع‌آوری کمکهای انساندوستانه منع شدند و نیز در نبود گروه‌ها و تشکلهای اجتماعی فعال و پراثر، جلوه‌یی زیبا و باشکوه از خدمت و عزم جمعی ایرانیان را برای جهانیان بیشتر روشن کرد.
ایرانیان از نقاط دور و نزدیک کشور پرانرژی و باحرارت به کمک سیلزدگان از شمال تا جنوب کشور در آق‌قلا، گمیشان، پلدختر، معمولان، شیراز و اهواز شتافتند و نشان دادند که نه تنها به حضور بیگانگان نیازی نیست بلکه وقتی پای آبرو و غیرت ایرانی به میان می‌آید، چیزی کم نمی‌گذارند.
هر چند سیل اخیر در کشور خسارات جانی و مالی بسیاری بر جای گذاشت و هزاران میلیارد به زیرساختها، زیربناها و بناهای شهرها آسیب وارد کرد و همچنین زندگی، کار و تلاش مردم مناطق سیلزده که گرد و غبار روزهای سخت تحریمها و گرانی روزافزون بر چهره‌ی آنها نشسته بود، را مختل نمود، اما پیامی شفاف، واضح و روشن برای همگان داشت که: «ایرانی غیرت دارد»
رفتار مسوولان هم در جریان وقوع سیل در نوع خود قابل توجه و بینظیر بود. آنها ابتدا با بی‌تفاوتی و کم‌توجهی به بحران سیل و سپس با سردرگمی و تعجیل مسائل مربوط به این رخداد را پیگیری کردند و این آشفتگی رفتاری نمکی بر زخمهای وارد شده بر پیکر جامعه‌ی سیلزده‌ی ایرانی شد و با شدت گرفتن آن، نارضایتیهای اجتماعی را در این مناطق دامن زد که به سرعت به بحرانی اجتماعی در مناطق سیلزده تبدیل گردید.
در جریان این رخداد مردم دریافتند که چقدر بی‌پناه و بی‌پشتیبان هستند و چقدر در مشکلات و تنگناها باید به داشته‌ها و سرمایه‌های خود توجه کنند. آنها که دیگر چیزی برای از دست دادن نداشتند؛ دریافتند که تنها چیزی که می‌تواند جلوی سدهای طبیعی و مصنوعی ساخته شده در برابر اداره‌ی استوارشان را بگیرد، ترس و هراس واهی از آینده‌ی نامعلوم است که باید آن را برای ساختن فردایی بهتر به دست فراموشی بسپارند.
مردم مناطق سیلزده در چند هفته‌ی اخیر چیزهایی را از سر گذراندند و مسائلی را از نزدیک دیدند که اینک بیش از دیگر مردم کشور با وجود انبوهی از مشکلات انباشته شده، آزاد و رها گشته‌اند و این رهایی علی‌رغم درد و غمی که از درون به خاطر از دست دادن عزیزان یا خانه و کاشانه‌شان، آنها را فرا می‌گیرد، برایشان می‌تواند ارمغانی مهم و تجربه‌یی ارزشمند در شرایط دشوار و سخت اقتصادی کنونی کشور باشد.
و اینک اگر ما خود را ایرانی می‌دانیم باید به هر طریق ممکن با نغمه‌های حزن‌انگیز آزادمنشانه‌ی مردم مناطق سیلزده همنوا شویم.
چه بیراهیم اگر همخوانی این نغمه نتوانیم…

پاسخی بگذارید